Coördinator vrijwilligersvoetbal Carlos over gemeenschap, verbinding en de kracht van sport

Hola Carlos, vertel eens wat over jouw rol bij Iguality?

Als sportvrijwilliger bij Iguality ben ik vooral betrokken bij het coördineren van de voetbalsessies. Een paar jaar geleden was ik eigenlijk de enige sportvrijwilliger, dus organiseerde ik ook sessies voor loopgroepen en andere activiteiten.

We zijn vooral begonnen met deelnemers van migranten en voetbal bleek perfect omdat veel mensen van deze sport houden en je niet dezelfde taal hoeft te spreken om te kunnen spelen. Zelfs als iemand geen Engels of Spaans sprak, kon hij toch meedoen via voetbal. Sommige deelnemers waren net aangekomen in Barcelona en voetbal hielp hen snel en natuurlijk te integreren. Het is een geweldig middel om aansluiting te vinden.

Vertel eens hoe je bij Iguality terecht bent gekomen?

Ik kwam bij Iguality voordat het een officiële NGO werd. Ik werkte samen met Vincent Simon van Grondelle - nu een van de medeoprichters van Iguality - bij de NGO Open Cultural Center. Open Cultural Center richt zich op de inclusie van vluchtelingen en migranten door middel van educatieve en culturele activiteiten, en Migracode leert softwarevaardigheden als onderdeel van dat werk.

Vincent was de coördinator en ik was de technisch manager. Op dat moment waren wij eigenlijk de enige stafleden - 98% van het team bestond uit vrijwilligers. Dat is vaak hoe een NGO werkt: een klein kernteam ondersteund door veel vrijwilligers. Ik begon zelf als vrijwilliger voordat ik werd aangenomen om parttime te werken.

Twee weken nadat ik bij Migracode begon, begon de lockdown voor COVID. We moesten alles online zetten, wat, hoewel ingewikkeld, verrassend goed werkte. Studenten moesten ongeveer 30 uur per week studeren, bijna zoals op de universiteit. We merkten echter dat velen het moeilijk hadden. Niet vanwege de inhoud, maar omdat de omstandigheden het onmogelijk maakten om je te concentreren. De meeste studenten woonden in gedeelde flats, geïsoleerd en zonder sociale steun.

We realiseerden ons dat het probleem met de betrokkenheid niet de cursus was, maar de emotionele druk en eenzaamheid die deelnemers ervoeren. Toen kwam Vincent op het idee om vrijwillige psychologen in te schakelen. Zelfs nadat ik de organisatie had verlaten, wilde ik mensen nog steeds sociaal blijven ondersteunen. Toen begon ik voetbalsessies en buitensportactiviteiten te organiseren om mensen te helpen elkaar te ontmoeten, contact te maken en zich beter te voelen.

Op welke prestaties in je werk voor Iguality ben je het meest trots?

Wat me het gelukkigst maakt, is om de mensen tijdens de sessies te zien glimlachen en genieten. Veel deelnemers gaan gebukt onder zware uitdagingen zoals het aanvragen van een verblijfsvergunning, financiële problemen en eenzaamheid. Maar tijdens het sporten kunnen hun gedachten zich alleen op het spel richten - een uur lang is iedereen gelijk.

Voetbal dwingt je ook om te communiceren - misschien maar een paar woorden, maar genoeg om te socialiseren en contact te maken. Sommige mensen ontmoeten elkaar na de sessies voor een kop koffie of een biertje, terwijl anderen contact houden door gemeenschappelijke interesses. In de loop der jaren heb ik vriendschappen zien ontstaan en groeien.

Een deelnemer uit Afrika verklaarde dat hij, hoewel hij al enkele jaren in Barcelona woonde, door lid te worden van de voetbalgroep zijn eerste vriendengroep kon oprichten.

Vertel ons meer over de uitdagingen waarmee migranten kunnen worden geconfronteerd als ze proberen te integreren?

Voor velen is het extreem moeilijk om vrienden te maken. Culturele normen verschillen en taalbarrières kunnen een enorme uitdaging zijn. Ik herinner me een deelnemer uit Mali die alleen de taal van zijn dorp sprak - geen Frans, geen Engels, geen Spaans. Hij kon ook niet schrijven. Zijn taal was zelfs niet beschikbaar op Google Translate.

Zelfs toen hij een andere man uit Mali ontmoette die dezelfde taal sprak als in zijn dorp, had hij niet het vertrouwen om hem te benaderen. Soms hebben mensen aanmoediging nodig om die stap te zetten.

Waarom is de missie van Iguality belangrijk voor jou persoonlijk?

De missie van Iguality is om iedereen gelijk te maken. In de sport zie je dat duidelijk: het is een kans voor mensen van alle leeftijden, achtergronden en talen om samen te komen. Op deze momenten zijn we allemaal hetzelfde.

Is er een moment dat bijzonder betekenisvol voor je was?

Ja - het is eigenlijk gerelateerd aan de migrant uit Mali die ik eerder noemde. Hij kwam in Europa aan per boot via de Canarische Eilanden. Hij wist niets over de taal, de arbeidsmarkt of het dagelijks leven hier.Via verschillende NGO's, waaronder Iguality, nam hij deel aan voetbalsessies, begon Spaanse lessen en begon langzaam connecties op te bouwen. 

Ik ontdekte dat hij in zijn thuisland in de landbouw had gewerkt, dus toen het bedrijf waar ik toen werkte mensen zocht om te helpen bij de installatie van zonnepanelen - een fysieke baan om materialen ter plaatse te dragen - hielp ik hem met hen in contact te komen en na twee sollicitatiegesprekken kreeg hij de baan - zijn eerste baan ooit in Spanje. 

In het begin wist hij niet hoe hij met Spaanse roosters, vervoer of stiptheidsnormen moest omgaan, maar hij paste zich snel aan. Ik kan me voorstellen dat dit proces moet zijn als verhuizen naar een andere planeet - het is extreem veeleisend omdat alles nieuw is. Het was ongelooflijk krachtig om die transformatie te zien.

Welke impact hoop je te creëren met je werk bij Iguality?

Ik hoop dat iedereen die naar onze sportevenementen komt zich goed voelt, een gemeenschap vindt en van de stad en het land gaat houden. Ik wil dat ze zich minder alleen voelen en dat ze ergens deel van uitmaken.

Welke boodschap zou je meegeven aan iemand die overweegt vrijwilligerswerk te gaan doen bij Iguality?

Vrijwilligerswerk bij Iguality geeft je de kans om mensen te helpen die het misschien niet zo goed hebben. Met jouw steun kun je anderen helpen zich beter te voelen - misschien zelfs gelukkig. En dat is echt zinvol.

Dit artikel is gereviseerd en bijgewerkt door Marianne McDade.