Overzicht

Volg bij het presenteren van een casus tijdens supervisie de onderstaande structuur om duidelijkheid en efficiëntie te garanderen. Probeer uw presentatie onder de 10 minuten te houden en gebruik de volgende zes onderdelen: Inleiding, Evaluatie, Interventie, Resultaten, Reflectie van de therapeut en Feedback/Vragen. Focus op klinisch relevante informatie en sluit af met een duidelijke vraag of reflectie om de discussie te sturen.

1. Inleiding (1 min)

Naam, leeftijd, afkomst, opleiding, beroep, woonplaats, culturele achtergrond en andere elementen van de sociale positie (etnische afkomst, seksuele geaardheid, religie enz.), huidige situatie, reden voor het consult, fase (beoordeling, behandeling of nazorg), aantal voltooide sessies.
Alan, 25 jaar oud, oorspronkelijk uit Colombia, geen hogere opleiding, Glovo-rijder, woonachtig in een gedeeld appartement in Badalona. Twee jaar geleden geëmigreerd, beperkte financiële middelen, aanvankelijk hulp gezocht vanwege een depressie. We bevinden ons momenteel in de interventiefase en dit is de achtste sessie.

2. Beoordeling en culturele formulering (4 min)

Geconstateerde problemen (anecdotische, niet-klinisch relevante gegevens weglaten), klinische anamnese en behandelingsdoelen. Het (culturele) begrip/de uitleg van de cliënt met betrekking tot zijn of haar leed, pogingen om de problemen op te lossen, verwachtingen ten aanzien van de behandeling.
Hij presenteert zich met een depressieve stemming, voelt zich sociaal geïsoleerd en gebruikt alcohol om zijn stemming te reguleren. Hij meldt dat hij moeite heeft met het voltooien van dagelijkse taken (heeft waarschuwingen gekregen op zijn werk). Hij heeft twee eerdere depressieve episodes in Colombia tijdens zijn adolescentie. Hij heeft een conflictueuze relatie met zijn moeder. Belangrijkste doelen: zijn stemming verbeteren, een ondersteunend netwerk opbouwen en zijn alcoholgebruik verminderen of stoppen.

3. Interventie (2 min)

Algemeen behandelplan en interventies die tijdens recente sessies zijn gebruikt.
We werken aan een gedragsactivatieprogramma voor depressie, met als doel disfunctioneel gedrag (bijvoorbeeld isolatie, piekeren, alcoholgebruik, zelfkritiek, uitstelgedrag) te vervangen door functioneler gedrag (bijvoorbeeld sociale contacten, fysieke activiteit, zelfacceptatie, het voltooien van taken).

4. Resultaten (2 min)

Algemene reactie op de interventie, geboekte vooruitgang en volgende stappen.
Hij liet positieve vooruitgang zien in de eerste sessies (verbeterde stemming, meer activiteit, minder alcoholgebruik), maar lijkt nu te stagneren. Mijn plan is om de strategie van gedragsactivatie te versterken: actie ondernemen om de stemming te verbeteren in plaats van te wachten tot je gemotiveerd bent. Echter…

5. Therapeutreflectie (3 min)

Beschrijf je therapeutische alliantie. Hoe kunnen jullie respectievelijke sociale posities (cultuur, geslacht, seksuele geaardheid enz.) van invloed zijn op de therapie en de therapeutische relatie (tegenoverdracht)? Wat hoop je hiermee te bereiken? Zijn er dingen die je uitdagend of verwarrend vindt?
Ik geloof dat we een authentieke, vertrouwensvolle relatie hebben tussen zorgverlener en patiënt; ik vrees echter dat hij het vervelend vindt dat hij me moet zien. Ik voel oprechte empathie en zorg voor hem, maar ook enige frustratie als hij niet komt opdagen. Ik zou graag ideeën van de groep krijgen over hoe we hem weer bij het therapeutische proces kunnen betrekken. Ik vind het lastig om onderscheid te maken tussen echte vermoeidheid en een gebrek aan inspanning. 

6. Feedback en vragen (4 min)

Moeilijke punten (bijv. gemiste sessies, slechte respons op behandeling, behoefte aan doorverwijzing, nieuwe uitdagingen) en verzoek om suggesties. Wat voor hulp of perspectief zoekt u van de groep?
Hij zegt sessies op het laatste moment af en heeft moeite om de taken die ik voorstel af te ronden, hoewel we een sterke therapeutische relatie hebben opgebouwd. Wat zou u in mijn situatie aanbevelen/doen? Zijn er strategieën om het momentum weer op te bouwen zonder een schadelijke afhankelijkheid te creëren? Ik overweeg ook of farmacologische ondersteuning nodig is.