Lucy's reis: Van Ethiopië naar Barcelona en een doel vinden in de geestelijke gezondheidszorg

Hoi Lucy, vertel eens iets over jezelf en hoe je in Barcelona terecht bent gekomen?

Ik weet nooit waar ik moet beginnen. Misschien omdat ik veel beginervaringen heb gehad. Ik ben geboren in Ethiopië, maar mijn jeugd speelde zich af op verschillende continenten: Ethiopië, Nederland en Tunesië. Mijn familie verhuisde veel, dus ik leerde al vroeg wat het betekent om je met veel huizen tegelijk te verbinden.

Later verhuisde ik weer om in het Verenigd Koninkrijk te studeren. Na mijn afstuderen stond ik op een kruispunt. Ik wist niet zeker hoe ik verder moest, wie ik wilde worden of welke richting mijn professionele leven op moest gaan. Een spontaan weekendje Barcelona veranderde alles: ik bezocht Barcelona voor slechts een paar dagen en voelde meteen een diep gevoel van verbondenheid. Ik dacht: “Hier wil ik wonen”. Dus ik ging naar huis, pakte alles in en verhuisde hierheen.

Mijn eerste jaren in Barcelona waren uitdagend. Ik was niet in staat om mijn diploma te valideren, dus ik moest vanaf nul beginnen. Ik nam elke baan aan die ik kon vinden; van klantenservice tot de bouw en schoonmaken. Ik had geen netwerk, geen vrienden en geen duidelijk stappenplan. Maar toch was ik dankbaar. Iets in mij voelde me hier op één lijn.

Rond die tijd verdiepte mijn interesse in psychologie zich. Het begon uit nieuwsgierigheid en het verlangen om mezelf beter te begrijpen, en veranderde in een wens om anderen te helpen. Ik begon met het volgen van online cursussen totdat ik twee jaar geleden besloot om me volledig en formeel te engageren door terug te keren naar de universiteit om psychologie te studeren. Studeren als volwassen student is een heel andere ervaring, maar ik vind het geweldig.

Wat zijn jouw gedachten over geestelijke gezondheid en de rol die het speelt in je dagelijks leven?

Voor mij is geestelijke gezondheid verweven met het dagelijks leven. Alles wat je doet, voedt je geestelijke gezondheid of put hem uit.

Ik had mijn eigen onzekerheden en problemen toen ik opgroeide en na verloop van tijd heb ik geleerd wat voor mij werkt. Dit zijn dingen zoals beweging, vitamine D innemen, tijd buiten doorbrengen, zinvolle sociale contacten zoeken en routines aanhouden die me door de donkere wintermaanden heen helpen.

Ik denk dat veel mensen zich niet realiseren hoeveel ze al doen voor hun geestelijke gezondheid, zonder het zo te definiëren. Het zijn de kleine dagelijkse dingen zoals een wandeling maken, rusten, goed eten, een hand uitsteken naar iemand en opmerken wat je optilt of neerhaalt.

Ik zou ook willen dat de term “geestelijke gezondheid” meer positieve associaties oproept. Soms klinkt het zwaar of negatief, alsof het iets is om bang voor te zijn. Maar als je geestelijke gezondheid kunt zien als iets dat je leven verrijkt in plaats van als iets dat mis met je is, dan verandert je relatie tot geestelijke gezondheid compleet.

Hoe kwam je in contact met Iguality?

Eerlijk gezegd was het een kwestie van timing en een beetje geluk. Ik was actief op zoek naar non-profits waar ik ervaring kon opdoen in de psychologie en op een dag verscheen er een bericht op mijn LinkedIn-feed van een oude collega, Luciana, die nu een van de oprichters is van Iguality. De beschrijving was meteen raak. Iguality was alles waar ik naar op zoek was: waardengedreven, open, toegankelijk en Engelssprekend, wat zeldzaam is in Barcelona.

Ik ontmoette Vincent en we hadden zo'n zinvol eerste gesprek. Ik voelde me meteen verbonden met de missie en de mensen erachter.

Vertel ons meer over hoe jij bijdraagt aan het werk van Iguality.

Toen ik begon met vrijwilligerswerk, ondersteunde ik het communicatieteam van Iguality. Ik schreef blogposts, interviewde vrijwilligers en deelnemers, hielp met social media, assisteerde bij evenementen en deed mee aan activiteiten zoals voetbal of wandelen in de bergen.

Ik zei tegen Vincent: “Plaats me waar je me nodig hebt.” Ik wilde op elke mogelijke manier helpen. Op deze manier betrokken zijn was zowel creatief als aardend. Door te schrijven en anderen te interviewen, ontdekte ik hoezeer deze verhalen me ontroerden.

Hoewel ik geen deel uitmaakte van de psycholoog of het team van de stichting, voelde ik me vereerd dat ik aan zoiets zinvols kon bijdragen. Ik vond het geweldig om achter de schermen mee te werken en de impact te zien.

Hoewel ik niet meer in Barcelona woon en mijn rol bij Iguality natuurlijk is verschoven, ga ik door als ambassadeur, ondersteun ik Iguality digitaal en deel ik de missie waar en wanneer ik maar kan.

Wat is er zo belangrijk aan de missie van Iguality?

Ik geloof heilig in de waarde van non-profit werk, en goed doen zonder er iets voor terug te verwachten. Iguality zorgt voor toegang, kansen en waardigheid voor mensen die anders uitgesloten zouden worden, en dat vind ik enorm belangrijk.

Omdat ik meerdere keren in het buitenland heb gewoond, begrijp ik hoe geïsoleerd het kan voelen om vanaf nul te beginnen, vooral als je geen ondersteunend netwerk hebt. Daarom vind ik de missie van Iguality zo belangrijk. Het opent deuren, biedt zorg en creëert ruimte voor diegenen die het nodig hebben.

Het Iguality team is echt iets. Vanaf het allereerste begin voelde ik de passie, toewijding en oprechtheid van alle betrokkenen; Vincent, Cristiana, Alex en alle vrijwilligers. Dat soort motivatie werkt aanstekelijk op de beste manier.

Wat betekent gemeenschap voor jou en hoe helpt Iguality bij het opbouwen ervan?

Voor mij is gemeenschap een ander woord voor erbij horen. Het is het gevoel ergens bij te horen, erbij te horen en toegang te hebben tot dezelfde mogelijkheden als anderen. Erbij horen is niet alleen emotioneel, het is ook structureel. Iguality creëert ruimtes waar mensen zich onderdeel kunnen voelen van iets groters. 

Een voorbeeld dat ik erg leuk vind, zijn de wekelijkse voetbalwedstrijden die een andere vrijwilliger, Carlos Sánchez, organiseert. Ze worden georganiseerd in buurten waar mensen vaak over het hoofd worden gezien en brengen mensen met verschillende achtergronden samen en met elkaar in contact. Iedereen kan meedoen en iedereen is welkom.

Door dit soort activiteiten voelt de gemeenschap zich warmer, veiliger en meer verbonden. Dit geldt vooral voor mensen die nieuw zijn in het land, die te maken hebben met culturele verschillen, financiële stress of eenzaamheid.

Wat zou je zeggen tegen iemand die vrijwilligerswerk overweegt?

Ik zou zeggen: doen. 100%. Maar ook: weet waarom. Je hoeft geen psychologische achtergrond te hebben om bij te dragen. Misschien wil je gewoon iets terugdoen of deel uitmaken van iets zinvols. Wat je reden ook is, het hebben van een doel maakt vrijwilligerswerk nog bevredigender. Iguality wordt gedragen door waarden en een doel en als je je eigen doel inbrengt, wordt het een ongelooflijk verrijkende ervaring.

Welke boodschap zou je willen delen met iemand die op dit moment worstelt met zijn of haar geestelijke gezondheid?

Ik zou willen beginnen met te zeggen: het is helemaal oké. We maken onze strijd vaak zwaarder door te denken dat we niet zouden moeten worstelen. Veel mensen verbergen hun slechte dagen omdat ze anderen niet willen belasten of de sfeer niet willen veranderen. Maar ieder mens maakt moeilijke periodes door. Je bent niet alleen. Ik moedig mensen aan om voorzichtig te beginnen: Wat is één klein ding dat je vandaag kunt doen om je een beetje beter te voelen? Als je niets kunt bedenken, met wie zou je dan kunnen praten? En als je niemand hebt, of als dat niet genoeg is, onderzoek dan andere opties. Er zijn altijd meer mogelijkheden dan we denken.

Is er nog iets waarvan je wilt dat de lezers het weten?

Je hoeft niet alles te weten. Hoe meer ik leer, persoonlijk en academisch, hoe meer ik me realiseer dat niet-weten oké is. Het leven ontvouwt zich stap voor stap. Je hebt vandaag niet alle antwoorden nodig. Als je open blijft staan, vallen de dingen op hun plaats wanneer de tijd rijp is. Eén kleine stap is genoeg.

Dit artikel is gereviseerd en bijgewerkt door Marianne McDade.