Το ταξίδι της Lucy: Λούσι: Από την Αιθιοπία στη Βαρκελώνη και η εύρεση σκοπού μέσω της υπεράσπισης της ψυχικής υγείας

Γεια σου Lucy, πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου και πώς κατέληξες να εγκατασταθείς στη Βαρκελώνη;

Ποτέ δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Ίσως επειδή έχω ζήσει πολλές αρχές. Γεννήθηκα στην Αιθιοπία, αλλά η παιδική μου ηλικία εκτυλίχθηκε σε διαφορετικές ηπείρους: Αιθιοπία, Κάτω Χώρες και Τυνησία. Η οικογένειά μου μετακόμιζε συχνά, οπότε έμαθα από νωρίς τι σημαίνει να συνδέεσαι με πολλά σπίτια ταυτόχρονα.

Αργότερα, μετακόμισα ξανά για να σπουδάσω στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά την αποφοίτησή μου, βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι. Δεν ήμουν σίγουρη για το πού να πάω στη συνέχεια, ποια ήθελα να γίνω ή ποια κατεύθυνση θα έπρεπε να πάρει η επαγγελματική μου ζωή. Ένα αυθόρμητο ταξίδι του Σαββατοκύριακου άλλαξε τα πάντα: επισκέφθηκα τη Βαρκελώνη για λίγες μόνο ημέρες και αμέσως ένιωσα αυτή τη βαθιά αίσθηση του ανήκειν. Σκέφτηκα: “Εδώ θέλω να ζήσω”. Έτσι γύρισα σπίτι, μάζεψα τα πάντα και μετακόμισα εδώ.

Τα πρώτα μου χρόνια στη Βαρκελώνη ήταν δύσκολα. Δεν μπόρεσα να επικυρώσω το πτυχίο μου, οπότε έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν. Πήρα όποια δουλειά μπορούσα να βρω- εργάστηκα σε τομείς από την εξυπηρέτηση πελατών μέχρι τις κατασκευές και την καθαριότητα. Δεν είχα δίκτυο, ούτε φίλους, ούτε σαφή χάρτη πορείας. Αλλά ήμουν ακόμα ευγνώμων. Κάτι μέσα μου ένιωθα ότι ευθυγραμμίζομαι εδώ.

Εκείνη την εποχή, το ενδιαφέρον μου για την ψυχολογία βάθυνε. Ξεκίνησε από περιέργεια και επιθυμία να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου και μετατράπηκε σε επιθυμία να βοηθήσω τους άλλους. Ξεκίνησα παρακολουθώντας διαδικτυακά μαθήματα μέχρι που, πριν από δύο χρόνια, αποφάσισα να δεσμευτώ πλήρως και επίσημα, επιστρέφοντας στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσω ψυχολογία. Το να σπουδάζεις ως ενήλικας φοιτητής είναι μια πολύ διαφορετική εμπειρία, αλλά μου αρέσει πραγματικά.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας σχετικά με την ψυχική υγεία και τον ρόλο που διαδραματίζει στην καθημερινή σας ζωή;

Για μένα, η ψυχική υγεία είναι συνυφασμένη με τον ιστό της καθημερινής ζωής. Ό,τι κάνετε είτε καλλιεργεί την ψυχική σας υγεία είτε την εξαντλεί.

Είχα τις δικές μου ανασφάλειες και αγώνες μεγαλώνοντας και, με την πάροδο του χρόνου, έμαθα τι λειτουργεί για μένα. Αυτά είναι πράγματα όπως η κίνηση, η λήψη βιταμίνης D, η παραμονή σε εξωτερικούς χώρους, η εύρεση ουσιαστικής κοινωνικής επαφής και η διατήρηση ρουτίνας που με βοηθάει να περάσω τους πιο σκοτεινούς χειμερινούς μήνες.

Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πόσα πολλά κάνουν ήδη για την ψυχική τους υγεία, χωρίς να το ορίζουν ως τέτοιο. Είναι τα μικρά καθημερινά πράγματα, όπως το να πηγαίνεις μια βόλτα, να ξεκουράζεσαι, να τρως καλά, να απευθύνεσαι σε κάποιον και να παρατηρείς τι σε ανεβάζει ή σε ρίχνει κάτω.

Θα ήθελα επίσης ο όρος “ψυχική υγεία” να φέρει περισσότερους θετικούς συνειρμούς. Μερικές φορές ακούγεται βαρύς ή αρνητικός, σαν να είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε. Όταν όμως μπορείτε να δείτε την ψυχική υγεία ως κάτι που εμπλουτίζει τη ζωή σας και όχι ως κάτι που σας φταίει, η σχέση σας με αυτήν αλλάζει εντελώς.

Πώς συνδεθήκατε για πρώτη φορά με το Iguality;

Ειλικρινά, ήταν θέμα συγχρονισμού και λίγης τύχης. Έψαχνα ενεργά για μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς στους οποίους θα μπορούσα να αποκτήσω εμπειρία στην ψυχολογία και μια μέρα εμφανίστηκε μια ανάρτηση στο LinkedIn feed μου από μια παλιά συνάδελφο, τη Luciana, η οποία είναι τώρα μια από τις ιδρύτριες του Iguality. Η περιγραφή της είχε άμεση απήχηση. Το Iguality ήταν ό,τι έψαχνα: προσανατολισμένο στις αξίες, ανοιχτό, προσβάσιμο και αγγλόφωνο, πράγμα σπάνιο στη Βαρκελώνη.

Συναντήθηκα με τον Βίνσεντ και είχαμε μια πολύ ουσιαστική πρώτη συζήτηση. Αισθάνθηκα αμέσως συνδεδεμένος με την αποστολή και τους ανθρώπους πίσω από αυτήν.

Πείτε μας περισσότερα για το πώς συμβάλλετε στο έργο του Iguality.

Όταν άρχισα να εργάζομαι εθελοντικά, υποστήριζα την ομάδα επικοινωνίας του Iguality. Έγραψα αναρτήσεις σε ιστολόγια, πήρα συνεντεύξεις από εθελοντές και συμμετέχοντες, βοήθησα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βοήθησα σε εκδηλώσεις και συμμετείχα σε δραστηριότητες όπως το ποδόσφαιρο ή η πεζοπορία στα βουνά.

Είπα στον Βίνσεντ: “Τοποθέτησέ με όπου με χρειάζεσαι”. Ήθελα να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορούσα. Η συμμετοχή μου με αυτόν τον τρόπο ήταν δημιουργική και προσγειωτική. Μέσα από τη συγγραφή και τη λήψη συνεντεύξεων από άλλους, ανακάλυψα πόσο πολύ με συγκίνησαν αυτές οι ιστορίες.

Παρόλο που δεν ήμουν μέλος της ψυχολόγου ή της ομάδας του ιδρύματος, αισθάνθηκα μεγάλη τιμή που συνέβαλα σε κάτι τόσο σημαντικό. Μου άρεσε να συμμετέχω στα παρασκήνια και να βλέπω τον αντίκτυπο.

Παρόλο που δεν ζω πλέον στη Βαρκελώνη και ο ρόλος μου στο Iguality έχει φυσικά αλλάξει, συνεχίζω να είμαι πρεσβευτής, υποστηρίζοντας το Iguality ψηφιακά και μοιράζοντας την αποστολή του όποτε και όπου μπορώ.

Τι είναι αυτό στην αποστολή του Iguality που σας κάνει να αισθάνεστε τόσο ουσιαστική;

Πιστεύω βαθιά στην αξία της μη κερδοσκοπικής εργασίας και στο να κάνεις καλό χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Το Iguality παρέχει πρόσβαση, ευκαιρίες και αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που διαφορετικά θα μπορούσαν να αποκλειστούν, και αυτό έχει τεράστια σημασία για μένα.

Έχοντας ζήσει πολλές φορές στο εξωτερικό, καταλαβαίνω πόσο απομονωμένο μπορεί να νιώθεις όταν ξεκινάς από το μηδέν, ειδικά όταν δεν έχεις δίκτυο υποστήριξης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η αποστολή του Iguality έχει τόση απήχηση σε μένα. Ανοίγει πόρτες, προσφέρει φροντίδα και δημιουργεί χώρο για όσους το χρειάζονται.

Η ομάδα Iguality είναι πραγματικά κάτι.. Από την αρχή ένιωσα το πάθος, την αφοσίωση και την ειλικρίνεια όλων των εμπλεκομένων: του Βίνσεντ, της Κριστιάνα, του Άλεξ και όλων των εθελοντών. Αυτό το είδος κινήτρου είναι μεταδοτικό με τον καλύτερο τρόπο.

Τι σημαίνει για εσάς κοινότητα και πώς το Iguality συμβάλλει στην οικοδόμησή της;

Για μένα, η κοινότητα είναι μια άλλη λέξη για το ανήκειν. Είναι το αίσθημα του να είσαι μέρος κάποιου πράγματος, να συμπεριλαμβάνεσαι και να έχεις πρόσβαση στις ίδιες ευκαιρίες με τους άλλους. Το ανήκειν δεν είναι μόνο συναισθηματικό, είναι και δομικό. Το Iguality δημιουργεί χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν να αισθάνονται μέρος κάτι μεγαλύτερου. 

Ένα παράδειγμα που μου αρέσει πολύ είναι οι εβδομαδιαίοι ποδοσφαιρικοί αγώνες που διοργανώνει ένας άλλος εθελοντής, ο Carlos Sánchez. Διοργανώνονται σε γειτονιές όπου οι άνθρωποι συχνά παραγνωρίζονται, φέρνουν κοντά και συνδέουν άτομα από διαφορετικά υπόβαθρα. Όλοι μπορούν να συμμετάσχουν και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι.

Δραστηριότητες όπως αυτές κάνουν την κοινότητα να αισθάνεται πιο ζεστή, πιο ασφαλής και πιο συνδεδεμένη. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους ανθρώπους που είναι νέοι στη χώρα, που αντιμετωπίζουν πολιτισμικές διαφορές, οικονομικό άγχος ή μοναξιά.

Τι θα λέγατε σε κάποιον που σκέφτεται να προσφέρει εθελοντική εργασία;

Θα έλεγα: κάντε το. 100%. Αλλά επίσης: να ξέρετε γιατί. Δεν χρειάζεται να έχετε ψυχολογικό υπόβαθρο για να συνεισφέρετε. Ίσως απλά να θέλετε να προσφέρετε ή να είστε μέρος σε κάτι ουσιαστικό. Όποιος κι αν είναι ο λόγος σας, το να έχετε μια αίσθηση του σκοπού κάνει τον εθελοντισμό ακόμα πιο ικανοποιητικό. Το Iguality στηρίζεται σε αξίες και σκοπούς και όταν φέρνετε το δικό σας σκοπό σε αυτό, γίνεται μια απίστευτα εμπλουτιστική εμπειρία.

Ποιο μήνυμα θα μοιραζόσασταν με κάποιον που παλεύει με την ψυχική του υγεία αυτή τη στιγμή;

Θα ξεκινούσα λέγοντας: είναι απολύτως εντάξει. Συχνά κάνουμε τους αγώνες μας βαρύτερους με το να σκεφτόμαστε ότι δεν θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε. Πολλοί άνθρωποι κρύβουν τις κακές τους μέρες επειδή δεν θέλουν να επιβαρύνουν τους άλλους ή να αλλάξουν την ατμόσφαιρα. Όμως κάθε άνθρωπος περνάει δύσκολες περιόδους. Δεν είστε μόνοι. Ενθαρρύνω τους ανθρώπους να ξεκινούν με ήπιο τρόπο: Ποιο είναι ένα μικρό πράγμα που μπορείτε να κάνετε σήμερα για να νιώσετε λίγο καλύτερα; Αν δεν μπορείτε να σκεφτείτε τίποτα, σε ποιον θα μπορούσατε να μιλήσετε; Και αν δεν έχετε κανέναν, ή αν αυτό δεν είναι αρκετό, εξερευνήστε άλλες επιλογές. Υπάρχουν πάντα περισσότερες δυνατότητες απ' ό,τι νομίζουμε.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να γνωρίζουν οι αναγνώστες;

Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τα πάντα. Όσο περισσότερα μαθαίνω, προσωπικά και ακαδημαϊκά, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι το να μη γνωρίζω είναι εντάξει. Η ζωή ξεδιπλώνεται βήμα προς βήμα. Δεν χρειάζεστε όλες τις απαντήσεις σήμερα. Αν μείνετε ανοιχτοί, τα πράγματα θα έρθουν στη θέση τους όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Ένα μικρό βήμα είναι αρκετό.

Το άρθρο αυτό αναθεωρήθηκε και οριστικοποιήθηκε από τη Marianne McDade.